ক্লান্ত হৈছো ক’কা তোমাৰ দৰেই

বয়সৰ আঁচোৰে তোমাক অৱশ কৰাৰ দৰেই
ক্লান্ত হৈছো ক’কা তোমাৰ দৰেই
জীৱনৰ যান্ত্ৰিকতাত আৱদ্ধ উশাহ

কুকুৰাই ডাক দিলেই ক’কা
ব’লা আমি শেৱালি বুটলোগৈ
আজিও হাৰিবা তুমি
এয়া চোৱা, এমুঠি হ’ল মোৰ তলসৰা শেৱালি
তোমাৰ যে কামেই নাই একোৱেই পাই
খেজুৰ নুবুটলা নেকি ক’কা ?
জানানে তুমি, ইমান বেয়া অমল, চন্দন, নয়নহঁত
সদায় চুৰ কৰে আমাৰ পকা পকা খেজুৰ
ভকুৱা মাছটো যে কৰবাৰ…নামাতা দিলেও মাতে আগতেই
ব’লা না ক’কা জুই পুৱাওঁগৈ
দেউতা উঠিলেই যে পঢ়িব লাগিব নেওঁতা

জানানে ক’কা তুমি, তিনি বাৰ ধাপ্পা দিলো আজি
কি যে মজা লাগিল ধাপ্পা-এক্সপ্ৰেছ খেলি
লুডুতো জিকিলো আজি ভন্টিৰ লগত
খেলিবা তুমি লুকা ভাকু মোৰ লগত ?
কথা এটা কওঁ ক’কা, মনে মনে
মাক নকবা কিন্তু দেই
লেতেকু চিঙিলো আজি, মনে মনে
লেতেকু যে ইমান মিঠা কৰবীহঁতৰ...এয়া চোৱা তোমালৈ
চুৰ কৰা বেয়া নেকি ক’কা ?
বাবুৱে দেখোন সদায় চিঙে
নাযাওঁ দিয়া তেন্তে আজিৰ পৰা
মাক নক’বা কিন্তু দেই

এয়া চোৱা ক’কা নতুন চোলা
আৰু দিব দেউতাই ৰিজাল্ট ভাল হ’লে
পুজাত এইবাৰ পিষ্টল এটাকে লম ৰ’বা
বেলুন উৰাম, হুইচেল বজাম, চচ্‌মা পিন্ধিম
চুৰ-পুলিচ খেলিম দিয়া আমি নতুন চোলা পিন্ধি
মিছা কোৱা কিয়নো ক’কা ?
পিষ্টল কিনিলেও নিনিয়ে যোৱা সোপাধৰাই ধৰি
সাধুকথাৰ কিতাপ নিকিনো যোৱা
কৈয়েই থাকা দেখোন সাধু তুমি
ইমান ভাল লাগে জানা তোমাৰ সাধু শুনি
ভন্টিৰ যে ইমান ভয় ভুতৰ সাধুলৈ !
ম‍ইতো নকৰোৱেই ভয়
ঘৰিয়ালৰ সাধুটো এবাৰ কোৱানা
ও ক’কা, যান্ত্ৰিকতাত ডুবি আছো
ল’ৰালি ওভতাই দিয়ানা

ষ্মৃতিৰ মৰীচিকাই তোমাক জুৰুলা কৰাৰ দৰেই
ক্লান্ত হৈছো ক’কা তোমাৰ দৰেই

আক্ষেপ

জনাওঁ বুলিয়েই জনাব পৰা হ’লে বিদায়
স্মৃতিৰ বাৰিষাত ক্লান্ত ৰাতিবোৰকেই জনালোহেঁতেন বিদায়
ৰাখো বুলিয়েই ধৰি ৰাখিব পৰা হ’লে সময়
সেমেকাৰ আগতেই পেৰা এটাত থুপাই থলোহেঁতেন ভালপোৱা
সময়ৰ পাখিত ডোখৰ ডোখৰকৈ খহি পৰাৰ ঠিক আগতেই....

পুৰণি কোনো সময়ত সময়ক আমি ধৰি ৰখাৰ কথা আছিল
পুৰণি কোনো মূহুৰ্তত বিদায় জনোৱাৰ কথা আছিল দুখ নামৰ পৰজীৱী এটাক
পিছলিয়া সময়ক খামুচি ৰখাৰ সামৰ্থ্য মোৰ নহ’ল
কি কৰিম !! বিদায় জনোৱাতোছোন দক্ষ হৈ নুঠিলো তোমাৰ দৰে

অজুহাত

তেওঁৰ বাবেই মই, তেওঁ হ’লোঁ।
ম‍ই, ম‍ই হৈ নথকাৰ দোহাই দি...

 তেওঁ, তেওঁ হৈয়েই থাকিল!

শুকান নষ্টাল্‌জিয়া

কপৌ ফুলৰ সুবাসে সেউজীয়া কৰি তোলে মোক পুনৰবাৰ
তোমাৰ ওঠৰ বৰ্হমথুৰিৰ চিটিকনিত মোৰ ঘোলা দুৱৰিয়েও কয়
সেউজীয়া নোহোৱাকৈ থকাৰ প্ৰয়াস ব্যৰ্থ
মোৰ শেঁতা কুঁৱলিত তুমি ভালপোৱাৰ জন্দিচ হ’লেও
কেতেকীৰ বিননিত ঢোলটোকে নিমন্ত্ৰণ জনোৱাত আগ্ৰহী
তোমাৰ মুগাৰ নাচোনত পুনৰবাৰ গগণা এটিকে চুম্বন কৰিবলৈ ভাল পাম
যদিওবা পেপাঁভাজীয়া নাচোনৰ মুদ্ৰাকেইটাই এতিয়া কুলিৰ বৰণকেই প্ৰতিনিধিত্ব কৰে
যদিওবা নেঘেৰী খোপাই আগ্নেয়গিৰি হৈয়েই জাপ মৰা হাবিয়াস চলায়
কিম্বা তোমাৰ কাঁজল সনা ঢোলৰ মাৰিডালে মোৰ কলিজাটোতেই চাব মাৰে
পুনৰবাৰ সেউজীয়া হোৱাৰ বাসনা মোৰ ওপজে
চুই চাব বিচাৰোঁ পুনৰবাৰ তুমি আঁকি যোৱা সেই শুকান নষ্টাল্‌জিক ছবিখনি 
হালধীয়া হৈ পৰি আছে যি মুকলি বিহুৰ পেলনীয়া চুক এটাত 

(ই-আলোচনী "স্পন্দন"ত প্ৰকাশিত)

দুৱৰি

মুকুতা হৈ দুৱৰি খামোচাৰ হেঁপাহ
সৰি পৰাৰ আশাৰে মাটিৰ প্ৰতীক্ষা
শোষণ কৰাৰ ভয়
তথাপিও দুৱৰি তুমি কিয় ইমান নিৰ্দয় ?

জোনাকী হাঁহি

তোমাৰ হাঁহিত জোনাক ফুলে
মৰহিলেই শূন্যতা

(কাব্যালোচনী "নিতম"ত প্ৰকাশিত)

ঐনিতম

প্ৰাণ ঢালি গাই দিলো ঐনিতম এফাঁকি
তেওঁৰ বাবে...
ভ্ৰষ্ট ৰাগ এটাত সম্বিত পালো
তেওঁ এতিয়া ধুমক’লা মোৰ বাবে

প্ৰেয়সীৰ বাবে

এই বাটেদি নাহিবি
মোৰ প্ৰেয়সীয়ে জোনাক বুটলে
তেওঁৰ বাবে এদিন জোনাক হোৱাৰ কথা

ধুম্ৰদন্দিকা

সৰ্পিল নৃত্যিকাৰে ধুম্ৰদন্দিকা তুমি
জ্বলি জ্বলি জ্বলালা মোক

অথঃ ভৰপক নিশা সংবাদ

তোক কুন্তি বুলি ক’ব পৰা নাযায়
গান্ধাৰী নামেৰেও ত‍ই শোভা নেপাৱ
যদিওবা তোৰ আচলতেই সৃষ্টি হয় যুধিষ্ঠিৰ
তোৰ বুকুতেই কবিৰ কাপেৰে পেষণ ধৰে ময়ুৰে
অথবা জোনাকীৰ শেতেলীত মূৰ থৈ জিৰণি লয় যান্ত্ৰিকতাই
তোক কুন্তি বুলি ক’ব পৰা নাযায়

গান্ধাৰী নামেৰে নামাতো তোক
যদিওবা তোৰ বুকুতেই কৌৰৱৰ ভিৰত হেজাৰ দ্ৰৌপদীৰ হয় বস্ত্ৰহৰণ
ধনীৰ টকাৰে কেও হয় ধনী, ধনীক ধুখীয়া কৰি
অথবা ভোকাল নিশা এজাক মানুহ হৈ পৰে আদিম
গান্ধাৰী নামেৰেও নামাতো তোক

উজাগৰে যে চাই থাক ক’লা-বগাৰ নৃত্যনাটিকা
নাইবা এপাচি সপোনৰ জন্মান্ত
ত‍ই ব্ৰহ্মা নে শংকৰ ?
নে চাই মদৰ এটি কক্‌টেইল পেগ ??